Latest Entries »

Junk food increases your chances of depression. Examine this statement, it’s the result of Spanish Inquisition.

The subjects are carefully selected. And fed large amount of fast and slow food. And then asked if they feel depressed. And then, lo and behold, we have a result. 51% of the test subjects that ate the fast food is more depressed than those who didn’t. Now is it me, or is something very dubious going on here?
First of all, how do you measure depression and discount personality? Some people are more “depressible” than others. Normal answer would be to do the same experiment on the same person twice, but I’m sure that would be a pretty depressing experience, so the result will be influenced by the measurement. Heidelberg is a bitch. I’m sure the psychologists have a good answer to this one, but psychology is simply not an exact science.
Secondly, apparently these subjects show more “signs of depression”. How do you know which signs of depression are influenced by food? What if it’s because all test subject also happen to hate their job? Ceteris paribus unfortunately doesn’t apply when people are involved.
Thirdly. There is a whole lot more “non fast food” than there is fast food. If I had to eat the same hamburgers every day, I’d be depressed too.
Fourthly. Cause and effect. Isn’t the conclusion more plausible when instead of: “I eat hamburgers, so I feel depressed”, you say: “I feel depressed, so I don’t feel like cooking and eat hamburgers.”?
And that same thing goes for another conclusion of theirs, which is that the ones who eat hamburgers and pizzas remain single much longer. Nay I say. I say: the ones who are single tend to eat pizzas and hamburgers more often. Duh. Have you ever come home alone after a day of work? Tell me honestly. Do you cook, or call in? No, I said honestly.
Oh and the people who eat fast food also exercise less. Finally something we agree on. You know how much easier it is to pick up the phone and call someone, then walk to the front door and pay them, than it is to go out, buy a bag of groceries, cut them up, stand sweating in front of a pan, then cleaning up afterwards?

What a depressingly worthless piece of research. I’m gonna get a pizza tonight. Again.

Misery

What is your opinion on the meaning of the word misery? There are so many heartwrenching situations one can conjure up that make this word one of the more interesting words invented by man. Man fights misery where he can – usually misery created by other men, admittedly – through such well meant institutions as the World Health Organization, UNICEF, Amnesty International and so on and so forth. But sometimes you come across a misery against which there’s no fighting. Well not through an institution anyway.

Try this one on for size. I have this lovely bacterial throat infection. It’s like a mix between a cold, inflamed throat and a flu. The doctor gave me medicines for it. They’re pills that I’m supposed to take after I’ve had breakfast and dinner. Take note on the sheer wrongness of that – the pills reduce the soreness of the throat, which makes eating a lot easier, yet you can only take them AFTER you eat – it’s maddening. Anyway, in that condition I’m now sitting here in Surabaya, in the otherwise empty Italian hotel restaurant (it’s pretty dark here, out of a misplaced idea of cosiness I guess). Ordinarily, I wouldn’t eat in the hotel restaurant, but at the moment I can’t be arsed to go out. I’m feeling numb like I have a towel wrapped around my head, due to the infection. In front of me – alone on the table – sits a small candle that the waiter lit, again out of a dubious and preprogrammed need to increase the cosiness. Well, let me break it to you. There. Is. Nothing. Cozy. About. An. Empty. Restaurant. In the background, just too loudly to be ignored, is playing for the second time the hotel version (you know, where singing is replaced by instrumentals) of the yearly Christmas CD that one company or the other usually feels obliged to stick on the outside of their otherwise lacklustrely selling product. It’s 4 December by the way. Still 3 weeks to go until the alleged birth of BabyJeezs. 3 weeks to go, and day after day they play this crap. In a dark restaurant. With no one there. What does that spell? Gimme an M, gimme an I, gimme an S, et cetera…

C’mon Mark, why so negative? Let’s list the positives as well. The staff here is absolutely adorable. I would come back here just for that. All smiles and going out of their way to please. The risotto is quite good (no nasi padang unfortunately, my throat rebels at the the thought of spicy food at the moment). The place is clean and relaxed. And fair is fair, everybody gave me the opportunity to bail out. So I brought it on myself and wouldn’t miss it for the world.

I was talking today about the mating dance. Again. For those who don’t know what the mating dance is, allow me to explain. The mating dance is that intricate ritual in which those who are currently not affiliated with a particular member of the other sex try to change their current status quo. It applies to most animals. Insects do it. Reptiles do it. Mammals do it. Humans are mammals, ergo we do it too.

So what is this mating dance then? It can take place anywhere, but for the most beautiful examples, go to your average night club and watch Charles Darwin at his finest. Picture the following.

On the left side, we have the boys. On the right side, we have the girls. The mating dance begins with a lot of ogling from both sides. Of course the best way to do it is so that the other side doesn’t notice. A picking order is determined, so maximal efficiency is guaranteed. Rules are established, as rules provide comfort. One of the rules on the side of the boys is: if the girl has eye contact with you more than once, she’s interested. A rule on the side of the girls: if he asks you out for a wild night of unrestrained sex OR if he introduces himself and offers you a drink, he’s interested. As the evening progresses, and the ogling time comes to an end, those present typically find that none of the rules have worked in their favor as of yet. At this time it becomes useful to introduce another instrument in the mating dance: dancing. Rhythmical moving to music that is not hindered by any style, taste or finesse, and that typically only has one thing going for it: being invented in a particular era of youthful exultation of the listeners. In many cases that is 80′s or 90′s. This will probably smoothly transgress into 0′s or 10′s at some stage, but time will tell. Anyway. Usually dancing takes place in groups, as this is more comfortable for the practitioners. Lone dancers are usually watched with a mixture of pity and contempt, spiced up with a touch of admiration. Lone dancers typically don’t care. The mating dance progresses, encouraged by consumption of increasing amounts of intoxicants. A delicate balance must be maintained. While the intoxicants reduce inhibitions, imbibing too much of them will make the consumer reckless, or even pitifully incapable of displaying their finer traits (such as producing multi-syllable words). Careful management is required, yet usually not implemented, the latter situation resulting in yet another night of either sleeping alone and waking up with a headache, or not sleeping alone, and regretting it in the morning while still experiencing a headache.

Next time: politics during the mating dance. Bet you’re curious what that is about…

Op uitnodiging van de Stichting Vluchteling, die wereldwijd het vluchteling zijn promoot, is Femke Halsema, die in Nederland niets meer te zeggen heeft, in Liberia gaan kijken naar gevluchte, eenzame, miezerige mensen. U ziet het al aan de formulering van de vorige zin: heden geef ik uiting aan enige twijfels met betrekking tot deze affaire.

De SV heeft per jaar zo’n 11 miljoen euro te besteden, waarvan ongeveer 9 miljoen daadwerkelijk naar de vluchtelingen gaat. Het tripje van mevrouw Halsema zal ondergebracht worden onder het kopje “voorlichting”, waar de SV zo’n 1,2 miljoen per jaar aan alloceert. Nu heb ik met voorlichting helemaal geen probleem. Het is namelijk best (Ivoor)kut daar. Sterker nog, ik vind het een alledonders goed idee om mensen bewust te maken van de misstanden in de wereld. Voor zover mensen dat niet al weten van het 8 uur journaal of van de sporadische reclame die tijdens het dagelijkse thuisshoppen of Call TV (bestaat dat eigenlijk nog?) wordt uitgezonden. Nee, waar ik commentaar op heb is de manier waarop. Waarom moet er nou weer iemand gaan kijken? Hadden ze haar niet een paar grijpende Pulitzerfoto’s en dramatische filmpjes kunnen laten zien, gewoon lekker thuis voor de open haard? Voor het geld dat je besteedt aan zo’n snoepreisje kun je toch weer – weet ik veel – 300 gezinnen een maand lang van water, brood en sanitair voorzien? Maar nee, het is zeer belangrijk dat iemand die bij de eerste echte tegenslag, na een 10 jaar lang tevergeefs protesteren tegen de gevestigde regering, zelf direct ontslag neemt, gaat kijken naar mensen die nog dieper in de misère zitten. Zeer goed voor je ego, denk ik zo, wie weet komt er zelfs wel een come back. Jolande pas op je tellen!

Er staan op de NOS site een paar amateurfeauteaux van het bezoekje. Ook al zoiets, als je er dan toch zoveel geld tegenaan smijt, doe dan in ieder geval een goede feauteaugraaf in het vliegtuig, dan heb je nog wat om online te zetten. Ik heb natuurlijk ook het filmpje bekeken dat erover gemaakt werd, en ik ben blij dat de dingen die ik al wist, zoals dat het mensonterend en onterecht is wat daar gebeurt, dat het een moeilijk bereikbaar gebied is waar het beetje hulp dat er is niet kan komen, dat er sowieso te weinig hulp is, nog even uitgelegd worden door iemand die duidelijk verstand heeft van dit soort dingen. Ook het de aangedane reactie van Tineke Ceelen op de vrouw die op de grond een kind lag te baren (daar zijn hele godsdiensten op gebaseerd, vertel ik u), “omdat ze zelf een kind heeft” was opvallend. Blijkbaar was het toch minder erg geweest als ze zelf geen kinderen had gehad.

Het doet me denken aan de mensen die wel eens naar Cambodja gaan om daar mensen te helpen door een huis te bouwen. Je moet dan naar Cambodja vliegen (low cost: EUR 150). Je bent daar toch wel een goede 10 dagen mee bezig. Daarvoor moet je in een hotel slapen (EUR 250, hotels zijn goedkoop). Daarnaast moet je eten (EUR 150), drinken (EUR 150) en natuurlijk nog transport regelen (EUR 100 voor een dag of 10). Ik heb het niet over de kosten van de opgenomen vakantiedagen. Anyway, voilà! Daar heb je 1 huis. Je moet nog wel even EUR 750 betalen voor het materiaal. Wacht eens even: EUR 750? Maar dat geef je ook al uit door daar te zijn! Ineffectief dus. Beter door een local laten doen, centjes afdragen, feauteautje opvragen om te checken of het ook echt gedaan is en klaar is Kees. Maar ja, als je het op die manier doet is er natuurlijk geen reet aan. Dus laten we eerlijk zijn. Het ging helemaal niet om die mensen! Het ging erom dat u, de BOUWERT, een leuke tijd had daar! Houdt uzelf niet voor de gek met gevoelens van goeddoenerij, u had een leuke vakantie, en toevallig stond er een arm Cambodjaans gezin net op de goede plek om mee te genieten.

En zo is het ook daar in in Afrika. Het gaat niet om de mensen. Het gaat erom dat er goede tv gemaakt wordt, zodat u weer wat extra van uw zuurverdiende centjes doneert. Aan de andere kant: hierdoor heb ik gekeken naar foto’s, filmpjes, en web sites die ik normaal (groen) links zou hebben laten liggen. Zou ik er dan toch ingetrapt zijn? Zou het misschien toch werken?

Ik denk dat ik een nieuwe politieke partij begin. Opzet: ik pak het manifest van Wilders en vervang simpelweg elke “K” door een “J”. Want ik ben tegen de Joran. Ik moet alleen nog even nadenken over de naam van de partij, want om die van Wilders over te nemen is in dit geval wellicht niet zo gepast. Misschien dat ik Ne’erlands Jongste Trots in Donkere Dagen de “PTV” noem, de “Partij Tegen de Vrijheid”. Of de “PtdUvjcG”, de “Partij tegen de Uitwisseling van jong crimineel Gespuis”. Maar als ik eerlijk ben bekt dat niet echt lekker: ideeen zijn dus welkom.

De aanleiding? We gaan Joran weer gezellig terugnemen. We hebben een zogenaamd “WOTS” (Wet Overdracht Tenuitvoerlegging Strafvonnissen) verdrag met Peru, wat betekent dat iedere Nederlandse boef die in Peru iets fout gedaan heeft, even mag bellen met het Hulppunt Ietwat Onaardig Behandelde Miscreanten, dat dan met alle mogelijke middelen, dat wil zeggen Nederlandse belastingcenten, zal pogen het tuig in kwestie terug in eigen boezem te nemen. Dit alles om twee redenen. Een: om de handhaven van de wet over te nemen van het buitenland en daarmee mazen in het net te verkleinen, zeer lofwaardig. Twee: vereenvoudigde reintegratie in de maatschappij. Ook zeer lofwaardig. Vindt men.

Gevangenis in Peru, gevangenis in Nederland. Dit of dit. Proberen om in een van de tweemaandelijkse douche-sessies HIV besmetting te voorkomen, of de laatste aflevering van Goede Tijden Slechte Tijden missen omdat je spelletje op de laptop iets te lang duurde, het is allebei vervelend. Ik heb dus een donkerbruin vermoeden dat Joran het HIOBM wel met een telefoontje zal vereren. En dan denk ik: “Ja maar Joran, je was toch fout in Peru? Dan moet je toch ook de gevolgen van je actie dragen?”

Ik ben dus tegen de uitwisseling van onze Enige Echte Eigen Hollandse Knuffelcrimineel. Maar dat zet mij wel aan tot denken over een ethisch vraagstuk. Wie moet eigenlijk de kosten dragen voor het straffen/rehabiliteren van zo’n sujet? De maatschappij die hem heeft gemaakt tot wat hij is, of de maatschappij die ertoe besloot hem te veroordelen, en dus toch al eigenlijk een beetje gedupeerd was? Ethisch gezien zou ik zeggen het eerste, maar gevoelsmatig heb ik hem toch liever in Peru, omdat ik denk dat wij inefficient zijn in het straffen. Typisch voorbeeld van “ethisch is niet altijd praktisch”.

Ethisch is niet altijd praktisch. Ethisch Is Niet Altijd Praktisch! Hoe meer ik erover nadenk, hoe lekkerder het me in de mond ligt. EINAP. Een goede naam voor mijn nieuwe politieke partij.

Wij zijn boos op Iran. Heel boos. Iran heeft namelijk een Nederlands-Iraanse opgehangen. En dat kan niet, zo vinden wij, oordelend vanuit onze rechtschapen Hollandse inborst. Onze overheid heeft hard ingegrepen. De Iraanse ambassadeur is op het matje geroepen: een conversatie die ongetwijfeld de moeite waard was te beluisteren. Het typisch Nederlandse schuddende vingertje zal diverse malen acte de presence hebben gegeven, wellicht met hier en daar een belerend “Tut tut”, en wellicht zelfs een “Kom maar terug als je je weer kunt gedragen!”. Ja, wij weten van wanten.

Zij die tegen de doodstraf zijn kunnen het niet verkroppen dat iemand het lef heeft een eerzaam Ne’erlands staatsburger met een touw om de nek een eind naar beneden te laten vallen, maar het touw dan net niet lang genoeg te maken om bovengenoemd burger de grond ook daadwerkelijk te laten raken. Vind ik ook flauw overigens. Ze kunnen het vooral niet verkroppen als het te maken heeft met een protest tegen de lokale regering. En daar is natuurlijk wel iets voor te zeggen. Felle protesten worden dan ook de ether in geslingerd over de barbaarsheid van deze regeling. De Iraniërs brengen er tegenin dat de ruiming niet vanwege een protest tegen het regime is, maar vanwege een drugsmisdrijf. Nu heeft de Iraanse stasi dan ook wel een klein beetje mazzel: dan arresteer je iemand vanwege een ongewenst protest tegen de overheid, ga je naar haar huis om haar paspoort te zoeken, en vind je ineens een hele berg verboden middelen. Serendipitisme, noemen we dat. Maar toch, lezend dat deze dame in Nederland een keer gearresteerd is voor het smokkelen van 16 kg heroine (je gaat dood van ongeveer 500 mg dus dat is potentieel 32000 moorden), waarvoor ze 3 jaar celstraf kreeg waarvan 1 voorwaardelijk, gaan er toch een paar bellen rinkelen. Ten eerste: deze vrouw was zo braaf niet als eenieder ons wil doen geloven. Ten tweede: als je nou weet dat drugs in Iran verboden zijn en dat het dus ook niet handig is om ermee gepakt te worden, is het dan echt een goed plan om je drugs thuis te laten liggen terwijl je gaat protesteren tegen de mullahs? Duidelijk niet meegedaan aan de nationale IQ test.

De keerzijde van de medaille is dat het natuurlijk ook mogelijk is dat de slinkse Iraanse geheime staatspolitie even heeft gebeld met haar Nederlandse zustervereniging de AIVD, en middels het uitwisselen van enige “vriendendiensten” – handel met Iran mag immers niet – te weten is gekomen dat ons ontevreden sujet een duister verleden had in Nederland. En dat is natuurlijk voor een Iraanse rechter meer dan genoeg aanleiding voor een gezellige vrijdagse (da’s de lokale zondag) lynchpartij. Tja, dan ben je als goedbedoelende betoger gewoon even net de verkeerde persoon op de verkeerde tijd op de verkeerde plek.

Ik ben het niet eens met die antidoodstrafschreeuwers op het gebied van het volgende. Het lastige aan de doodstraf is dat ‘ie in Nederland niet geaccepteerd is. Als iemand die straf krijgt is het dus een vrij logische reactie om met afschuw en verongelijktheid te reageren. Maar in Iran, en ook Singapore trouwens, is het vroegtijdig termineren van criminele elementen WEL geaccepteerd. Sterker nog, wanneer ik het verhaal van de Iraanse vertel aan een Singaporees, en uitleg dat deze dame in Nederland na 2 jaar RTL4 kijken in de bak weer op vrije voeten was, is de reactie: “schandalig!”. Je kunt de wetten van een land nou eenmaal niet naar je eigen normen meten en het is nu eenmaal zo dat je beoordeeld wordt naar de normen van het land waarin je je activiteiten verricht. Wij vinden het toch ook terecht dat iemand die in Nederland zijn dochter besnijdt de gevangenis gaat? En dat terwijl het in Sudan gewoon mag. Of – weet ik veel – moet.

Overigens ben ik niet per se voor de doodstraf. Maar één ding zie ik wel in Singapore: bijna niemand haalt het hier in zijn hoofd om iets te doen wat niet mag. De straffen zijn zo hoog dat dat gewoon niet leuk meer is. In Nederland is de criminaliteit ook best laag, maar dat komt wellicht meer omdat Nederlanders het in het algemeen vrij goed hebben. In het kader van “the carrot and the stick” zie ik best combinatiemogelijkheden om de criminaliteit nou eens ECHT omlaag te helpen. Maar ja, dat komt er natuurlijk nooit door in ons land, en wel omdat de democratie gebiedt dat criminelen in Nederland net zoveel te zeggen hebben als niet criminelen.

TGIM

Normaal ben ik niet van het beschrijven van situaties die mij niet als de held naar voren schuiven, maar deze kan ik toch moeilijk voor me houden.

Maandagavond in de TGIF op Orchard Road. Op het moment dat ik kom aanlopen met het verzoek om een hapje te eten, vraagt het Filippijnse meisje me of ik er bezwaar tegen heb aan de bar plaats te nemen. Geen bezwaar, zeg ik gemoedelijk.

Dat blijkt een fout. Aan de bar zijn nog drie plaatsen vrij. Twee links en één rechts van een niet onaardig uitziende blondine. Links van de tweede lege plaats zit nerd gedwee voor zich uit zit te staren. Niet wetende aan welke kant haar vriendje zal plaatsnemen neem ik tactisch de stoel naast de nerd, waardoor zij nu alleen aan een verder gevulde bar zit. Mijn galanterie kent werkelijk geen grenzen. Ook deze beslissing blijkt later een fout, want het vriendje laat blijkbaar verstek gaan en het blijft opvallend rustig om het meisje heen.

Er ontstaat nu een naar het genante neigende situatie. Het is volledig stil aan de bar. Shit, denk ik schrander, ik moet wat doen, anders lijk ik net zo’n nerd als die kerel links van me. Om mijn imago veilig te stellen, maar ook om mezelf tijd te gunnen een dijk van een entree te maken, trek ik nonchalant mijn iPhone en begin verwoed mijn e-mail te checken. 4 e-mails. Of ik een Rolex wil kopen. Delete. 3 e-mails. Shit ik moet toch ook druk terugdoen. Even een e-mail naar Nederland sturen. 2 e-mails. Ik begin zonder stof te raken…

Op dat moment komt de barman ex machina mij vragen wat ik wil consumeren. Een excuus om als een bezetene door het menu te gaan bladeren. Shit, wat wil ik nou. Een hamburger ziet er ook zo Amerikaans uit, vindt ze vast niet gaaf. Spare ribs veroorzaken bij mij nog wel eens wat collaterale schade, zoals eenieder weet die mijn gebrek aan motorieke controle kent. Erm, een biertje en een Caesar salad dan maar. Mijn God, heb ik zojuist een CAESAR SALAD besteld?

Me bezinnend op deze zonde begin ik aan mijn laatste email begin en wordt de laatste kans op uitstel van de knallende openingszin steeds kleiner. Ik zal mijn huid toch alledonders duur verkopen! Daar ga ik! Ik haal diep adem. Op dat moment komt er een enorme neger tussen mij en het meisje zitten, die gezellig met het meisje begint te keuvelen. Geamuseerd en een klein beetje schaapachtig begin ik, de aardigheid van de situatie inziend, deze blog maar te schrijven.

Terwijl ik dat doe neemt de nerd links van mij de telefoon op en begint in het Nederlands een verhaal. Figures. Gelukkig ben ik niet zo’n nerd als hij. Nou ja, ik heb in ieder geval een hele lekkere Caesar Salad op.

Yin Yang

Blog van Evert Dagboek van Milou
“Mannen en vrouwen zijn best verschillend. Men zegt altijd wel dat mannen niet kunnen luisteren, maar zoals het spreekwoord luidt: een goed verstaander heeft aan een half woord genoeg. Ik ben een goed verstaander. En voor wie dat niet is: ik heb dus maar een half woord nodig. Mannen en vrouwen zijn zo verschillend! Men zegt altijd wel dat mannen best wel begrijpen hoe het zit en prima kunnen luisteren, maar de mannen die ik ken luisteren maar half.
Zo begon Milou laatst weer over het gevreesde K onderwerp. Je weet wel, dat onderwerp waar vrouwen van in de dertig allemaal de hele dag over praten, als ze elkaar tenminste kunnen verstaan over het geratel van de eierstokken heen. Elke keer als ze toespelingen maakt, gebruik ik mijn gave van goed verstaan om na het eerste halve woord het gesprek preventief een andere kant op te sturen. Wel op zo’n manier dat dat niet opvalt natuurlijk. Als ik bijvoorbeeld met Evert begin over de kinderen van Jacobien, dan zie ik dat hij als het ware afschakelt en over andere dingen begint na te denken, en meestal begint hij dan lomp over iets anders, in plaats van een keer toe te geven dat ze inderdaad wel erg op de melkboer lijken.
Daarbij dient natuurlijk wel genoteerd te worden dat het af en toe ook zin heeft om te doen alsof je niet verstaat. Zo zat ik laatst met Milou en Carlijn in mijn nieuwe Porsche Cayenne (4,5l V8, met achteruitkijkcamera, panoramadak, en nog een hele berg andere extra’s). Tijdens de rit gingen ze met elkaar de standjes bespreken waaraan zij tijdens sex het meeste plezier beleefden. Daar ik (natuurlijk) achter het stuur zat, kon ik, doende alsof ik volledig geconcentreerd was op de verkeerssituatie, volledig meegenieten van de meest smerige details van het priveleven van de dames. Ze gingen zo op in het gesprek dat ze niet eens meer leken te beseffen dat ik ook nog in de auto zat; dat was dus genieten geblazen. Het is mooi om man te zijn.” Vandaag bleek het ook maar weer eens te kloppen. Evert zou ons thuis af zou zetten omdat hij zo graag een keer indruk wilde maken met zijn nieuwe auto. Die was inderdaad best een mooie kleur blauw. Carlijn en ik hadden het over haar nieuwe scharrel, en hoe ver ze waren gevorderd in hun relatie. Evert deed net alsof hij geconcentreerd aan het rijden was, maar hij vergat gedurende drie kwartier op te schakelen naar de vijfde versnelling, waardoor we continu met 5000 toeren over de snelweg reden. Af en toe zijn mannen zulke botte en eenvoudige wezens, ik kan me niet voorstellen dat ik er ooit een zou willen zijn.”

JW heeft me een DVD geleend met een serie uit 2007, genaamd Californication. Een alleraardigst verhaal met David “Fox Mulder” Duchovny als een volgens de Nederlandse trailers aan sex, drank en drugs verslaafde schrijver met writer’s block. Een classificering overigens waar ik het niet mee eens ben, maar daar wil ik het nu niet over hebben.

Een van de afleveringen in die serie gaat over het schrijven van blogs, wat onze onverwacht sympathieke protagonist in den beginne pertinent weigert, met als argument dat blogs en het internet in zijn algemeenheid taal bevatten die terugmuteert naar het Stenentijdperk. Voor het vorige woord krijg ik overigens waarschijnlijk minstens twee vauten in het Groot Dictee, omdat ik te lui ben om op te zoeken of ik het met een hoofdletter en zonder spatie moet schrijven. Maar ik dwaal af. De goede man – of in ieder geval zijn tekstschrijver – heeft natuurlijk ergens wel gelijk met zijn getier over het verval van onze taal. Wie let er online nog op hoofdletters en interpunctie? ik niet lol gebruik interpunctie all1 nog voor smileys :-) kk?

Je kunt er natuurlijk ook anders naar kijken. De volgende zojuist verzonnen theorie zal ik de theorie van Behoud van Taalkennis noemen. Hij is een beetje gebaseerd op de wet van behoud van energie, die suggereert dat de totale hoeveelheid energie in een niet van buiten beinvloed systeem constant is. Ik stel hierbij dat een mens een bepaalde hoeveelheid taal kan verwerken en dat na het bereiken van die grens eerst ruimte in den oud Hollandsche hersenpan gemaakt dient te worden alvorens nieuwe informatie kan worden toegevoegd.
Een voorbeeld. Internet bevat tegenwoordig zoveel informatie, dat ik iemand heb horen zeggen dat een modale kantoormedewerker tegenwoordig per dag ongeveer net zoveel informatie te verduren krijgt als men vroeger in twee weken kreeg. Met vroeger doel ik dan op de tijd van voor main stream e-mail, zeg begin jaren ’90. Met internet kwam ook een hoop nieuwe kennis, maar ook een hoop nieuwe woordenschat op tafel. En voor die woordenschat is alleen plaats wanneer er eerst iets vertrekt. Interpunctie bijvoorbeeld. Niet meer nodig in een tijd waarin de monoloog in de vorm van een ellenlang epistel heeft afgedaan en heeft plaatsgemaakt voor de bijzonder korte multiloog van een tweet. (Waar ik overigens niet aan mee doe.) Of grammatica, waarvan het verval dikwijls weggewuifd wordt met een achteloos: “Je begrijpt toch wat ik bedoel?” Nee, verdonmme! Je bent toch Olivier B. Bommel niet!
Kijk voor een ander voorbeeld eens naar het Engels ten opzichte van het Nederlands. Grammaticaal is Engels wat minder gecompliceerd dan Nederlands, maar het is veel uitgebreider op het gebied van woordenschat, met veel meer nuances in de woorden dan wij die hebben. En de Chinezen hebben al bijna helemaal geen interpunctie en bijna geen grammatica, maar ze hebben zoveel woorden dat ze aan recycling moeten doen en woorden gaan hergebruiken door ze anders uit te spreken. Iets wat wij overigens stiekem ook af en toe doen. Denk aan voorkómen of vóórkomen.

Maar goed, het voordeel van theorieen verzinnen is dat je daar dan ook gevolgen aan kunt verbinden waarvan je denkt dat ze hout snijden. Als het daadwerkelijk zo is dat men maar een beperkte hoeveelheid taalkennis kan opslaan, waarom dan niet het zo gemakkelijk mogelijk maken om een taal te spreken, zodat men zijn aandacht kan richten tot het vergroten van de woordenschat? Denk aan een taal zonder uitzonderingen. Het afschaffen van sterke en zwakke werkwoorden. Het afschaffen van naamvallen, of het juist consequent doorvoeren ervan. Het afschaffen van mannelijke, vrouwelijke, onzijdige of hermafrodiete woorden. Het uberhaupt nou eens goed definieren van de klanken op een algemeen toepasbare schaal. Het begin van een wereldtaal, veel efficienter en eenvoudiger dan Engels, Spaans of Mandarijn. Denk wat er bespaard kan worden aan tijd en geld als het eenvoudig is om een taal te schrijven en te spreken. Of als niets meer vertaald moet worden omdat iedereen een taal kan spreken die betrekkelijk eenvoudig is te leren. Het lijkt mij wel wat, maar of het uitvoerbaar is, is een tweede. Maar goed, hoe we er ook mee omgaan: tot die tijd blijf ik tegen het verforniceren van onze mooie taal. Deze onnodige verduidelijking dus voor degene die aan een half woord niet genoeg had.

Verkiezingen 2009Interessant. Mijn vorige post is toch al behoorlijk lang geleden, en deze post stond toen half af in de pijplijn om gepubliceerd te worden. Gelukkig is hij nog steeds actueel, omdat steeds meer bewezen wordt dat democratie een falend politiek mechanisme is. Dus kan ik nog even doorgaan met de goede ideeën, die toch ook weer wat bezuinigingen opleveren.

  • Onderwijs. Ik vind het niet zo vanzelfsprekend dat iedereen maar kan studeren. Ik vind het ook niet zo vanzelfsprekend dat iedereen VWO kan doen. Ik vind het ook helemaal geen schande als je GEEN VWO kan of wilt doen. Sterker nog, ik ben juist ontzettend blij dat er zoveel mensen zijn die dat NIET doen! Dat is toch gezond? Ik vind verder dat scholen er niet op afgerekend moeten worden dat er zoveel kinderen blijven zitten of zakken voor hun eindexamen. Dat is namelijk helemaal geen schande. Ik vind dat het hele onderwijs gewoon een stuk moeilijker gemaakt moet worden. En ik vind ook dat niet iedereen zomaar een studiefinanciering moet krijgen. En ik vind niet dat iedereen gedwongen wordt een beperkte tijd over zijn studie te doen. Dat is namelijk betuttelend. En ik kan het weten. Maar goed, na deze tirade: bespaar op stufi. Bespaar op overhead van onderwijs, doe het als vroeger. Gewoon kennis stampen, niet alles opzoeken op internet of uitrekenen op de rekenmachine.
  • Justitie. Laten we weer eens terugkomen op justitie. Straf heeft eigenlijk maar een doel in Nederland: voorkomen van recidivisme. In andere landen zit er nog een tweede aspect aan straf: namelijk een verkapte vorm van wraak. Maar daar doen wij in Nederland dus niet aan. Goed. Een praktische oplossing. Om te beginnen vind ik dat gevangenisstraf, wat toch een van de duurste vormen van straffen is, zoveel mogelijk vermeden moet worden. Daar zou je de volgende oplossingen voor kunnen aandragen.
    • Naming and shaming. Een moderne variant van de schandpaal. In Singapore bijvoorbeeld, krijg je een boete de eerste keer dat je afval op straat gooit. Als je het dan nog niet afgeleerd hebt, wordt je gearresteerd en gedwongen een dag of twee met een oranje hesje aan waarop staat “Ik ben een lul want ik gooi afval op straat” de straat te vegen. Dan doe je dat niet zo heel vaak meer daarna.
    • Lijfstraffen. Niet zeiken, gewoon meppen. Als je drie weken niet kan zitten laat je het wel uit je hoofd om iets te doen dat sociaal minder geaccepteerd is. Wijsheid van de dag: ervoor zorgen dat iemand NIET kan zitten is veel goedkoper dan iemand laten “zitten”.
    • Evictie. Het is in de meeste buitenlanden helemaal niet zo raar dat wanneer iemand die te gast is in een land iets verkeerd doet, deze gewoon het land uitgezet wordt. Dit is de zogenaande NMFP politiek. Not My Fucking Problem. En waarom niet? Je hebt je in een land te houden aan de regels van dat land. Waarmee ik helaas moet refereren aan een onderzoek dat een paar jaar geleden in een Groningse gevangenis gedaan werd naar de verhouding allochtonen ten opzichte van autochtonen, waarvan het resultaat helaas niet bekend gemaakt mocht worden. En iemand die hier niet woont, kan hier ook weinig verkeerd doen. Ik bedoel maar.
  • De staatsschuld. Een vreselijk ding. 350 miljard euro waarover men ieder jaar een bovengemiddelde rente betaalt. Doe eens gek. Laat een obligatie gemiddeld 3% rente betalen (dan ben ik aan de voorzichtige kant). Dan betekent dat dat we per jaar ongeveer 10 miljard aan rente moeten ophoesten. Weet je hoeveel we daarmee kunnen doen? Van dat soort geld kun je per jaar 3 maal de A2 van 2 naar 5 banen verbreden. Of, doe eens gek, bijna de volledige hypotheekrenteaftrek wegschrijven. Weg met de Staatsschuld. “Ja, maar dan kan niemand meer obligaties kopen.” Jawel, alleen geen overheidsobligaties. Er zijn namelijk ook andere soorten obligaties.

Uitvoering is helaas nog lastig vanwege dat door mij verafschuwde en bijzonder misplaatste idee dat de mensen in Nederland tegenwoordig hebben. Die vreselijke zin: “Ik heb rechten!” We gaan kapot aan al die rechten, en niemand die er iets aan doet, want naast anderen benadeelt de veranderaar op korte termijn ook zichzelf een beetje. En dat kan natuurlijk niet.